De schrijfster

Toen ik klein was, wilde ik dierenarts of acteur of schrijver worden.
Toen ik groot werd, studeerde ik kunstgeschiedenis omdat ik alles over kunst wilde weten.
Ik wist helemaal niet dat je nooit alles over kunst kan weten.
Toch ben ik altijd blijven schrijven. Brieven, mails, dagboeken en boodschappenlijstjes.
Als ik een leeg vel papier zie, wil ik er meteen letters op verzinnen.
Schrijven is een eenzame klus. Het moet stil en leeg zijn in huis.
Als je schrijft, moet je immers diep nadenken. Vaak loop ik de tuin in en denk over wat ik geschreven heb.
Bestaan er nog mooiere woorden om hetzelfde te zeggen en zal iemand het ooit lezen?
Er zitten altijd boekjes in mijn tas. Woorden kom je overal tegen en het zou zonde zijn om ze te vergeten.
Ik droomde al lang over een echt boek met mijn letters erin. Een boek met een mooie kaft en bladzijden die kraken tijdens het lezen. Een boek dat geurt naar de drukpers en een eigen plek heeft in de boekenkast.
Er zijn wel duizend dingen om een boek over te schrijven. Zal het over vuurtorens gaan of over griezelige monsters?
Omdat ik van dieren en kunst en kleuren hou, vroeg ik aan Marcel of we samen een boek zouden maken.
Marcel vond dat een goed plan.
Ik heb lang gekeken en geluisterd naar zijn schilderijen en de dieren fluisterden tenslotte zelf hun verhaal in mijn oor.
We leerden al snel dat een boek maken veel meer is dan mooie plaatjes en verhalen. Je moet met een drukker en andere mensen praten. Iedereen stelt je moeilijke vragen.
Soms kregen we er hoofdpijn van en soms moesten we hard lachen. Soms wisten we het allemaal niet meer.
Een boek maken doe je dan ook best met een goede vriend, want het vraagt veel tijd en geduld.
Ons boek ligt nu voor je. Vergeet de tijd, want de dieren hebben je veel te vertellen.